Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Α΄ Παρασκευή τῶν Χαιρετισμῶν (22-3-2013)

"Χαρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρά κλείψει"

Νά εχαριστήσουμε, γαπητοί μου, τόν Θεό καί τήν Παναγία, πού μς ξίωσε γιά μιά κόμη φορά νά ψάλλουμε καί νά παρακολουθήσουμε τήν κολουθία τν Χαιρετισμν. Μπήκαμε σ᾿ ἕνα μορφο περιβόλι , σ᾿ ἕνα πολύχρωμο κπο μέ εωδιαστά λουλούδια. πό ατά θά κόψουμε να νθος καί θά τό προσφέρουμε στήν γάπη σας. πό λα τά "χαρε", πού κούσθηκαν θά πιστήσουμε τήν προσοχή μας σέ να, πού λέει, "χαρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρά κλείψει". Μέ λλα λόγια στίχος ατός μς μιλάει γιά κάποια κατάρα.
Γιά νά δομε ποιά εναι ατή κατάρα, πρέπει νά νοίξουμε τήν γία Γραφή καί πιό συγκεκριμένα τό πρτο βιβλίο τς Παλαις Διαθήκης, τήν Γένεση. κεστά τρία πρτα κεφάλαια, εναι γραμμένη ἡ ἱστορία τοκόσμου, δημιουργία τοκόσμου, λεγόμενη κοσμογονία. κεμέσα βλέπουμε, πς Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, καί τελευταο πό λα τόν νθρωπο. κανε πρτα τό βασίλειο, τόν παράδεισο καί κατόπιν κεμέσα βαλε τόν βασιλιά, τόν νθρωπο. 
παράδεισος ταν ,τι καλύτερο μπορενά φαντασθεκάποιος. Δέν ταν πλς να εδυλλιακό τοπίο μέ δέντρα, λουλούδια, πουλιά καί νερά. ταν κάτι νώτερο, μιά πιό πνευματική κατάστασις. ταν ἡ ἀθωότητα καί ἡ ἁγνότητα τν πρωτοπλάστων. Τό τι ὁ ἄνθρωπος ταν καθαρός καί μόλυντος, χωρίς μαρτία. ταν γειής καί στήν ψυχή καί στό σμα. Ζοσε σέ ρμονία μέ τόν Θεό, τήν φύση καί τόν αυτό του.
Ατήν τήν ετυχία τοῦ ἀνθρώπου τήν φθόνησε διάβολος καί τσι παρέσυρε τόν νθρωπο στήν μαρτία, στήν παράβαση τοθελήματος τοΘεο. πό κείνη τήν στιγμή φυγε χαρά καί ρθε ἡ ἀρά, κατάρα καί τιμωρία στόν δάμ καί τήν Εα καί σέ λο τό νθρώπινο γένος.
Ποιά ταν τιμωρία πού ρθε; 
Πρώτη, τύψις τς συνειδήσεως, τς ποίας δέν πάρχει τίποτε πιό πικρό καί ἡ ὁποία μαστιγώνει λύπητα τόν νοχο, τόν παραβάτη.
λλη τιμωρία ταν φόβος, πού ασθάνθηκαν οπρωτόπλαστοι μετά τήν μαρτία. Καί ατός φόβος τούς κανε νά τρέξουν νά κρυφτον. Δέν μποροσαν πλέον νά δον τόν Θεό, πως να παιδί πού σφαλε, δέν τολμάει νά δετόν πατέρα του στό πρόσωπο. 
Τρίτη τιμωρία. γῆ ἀγρίεψε, παναστάτησε κατά τοῦ ἀντάρτη νθρώπου,  γέμισε γκάθια καί τριβόλια. Τά ζα γρίεψαν, τά δέντρα γρίεψαν, τά φυσικά φαινόμενα γρίεψαν, τά πάντα γρίεψαν.
λλη τιμωρία. Μέχρι τώρα ὁ ἄνθρωπος εχε τήν ντολή νά ργάζεται καί νά φυλάττει τόν παράδεισο. Ατό μως ταν πόλαυσις, ταν χαρά καί διασκέδασις. Δέν πρχε κόπος καί δρώτας. Στό ξς θά καλλιεργετήν γχύνοντας ποταμούς δρώτα καί τό ψωμί, πού μέ πολλούς κόπους θά βγάζει, θά εναι ρτος δύνης, πικρό ψωμί. 
λλη κατάρα καί τιμωρία πευθυνόταν στήν γυναίκα, ς παίτιο τς μαρτίας περισσότερο πό τόν νδρα. δική της τιμωρία ταν σφοδρότερη πό τι δέχθηκε ὁ ἄνδρας. Θά φέρνει τά παιδιά της στόν κόσμο μέσα σέ φρικτούς πόνους καί θά ποταγεστόν νδρα της. Ατός θά τήν κυριεύει.
Τιμωρία πί πλέον ταν τό τι ὁ ἄγγελος μέ πύρινη ρομφαία διωξε τούς χάριστους πό τόν παράδεισο τς τρυφς καί κτοτε πεσαν στήν κοιλάδα τοκλαυθμνος,κεῖ ὅπου πάρχει λύπη, πόνος, κόπος, στεναγμός καί φθονα δάκρυα.
Τιμωρία καί κατάρα, κόμη δέν επαμε τίποτε. Τό χειρότερο λων εναι, τι πό τότε κανε τήν μφάνισή του τό γριότερο θηρίο, τό φοβερώτερο λων τν κακν, θάνατος. πό τότε ατή ἡ ἀρά σάν να μαρο σύννεφο πλανται πάνω στήν νθρωπότητα, σάν να κοφτερό σπαθί κρέμεται πάνω πό τά κεφάλια λων τν νθρώπων. θάνατος διακρίτως χτυπάει τήν πόρτα λων τν νθρώπων, πλουσίων καί φτωχν, πλοϊκν καί ρχόντων καί τό κακό εναι, τι λους τούς κατέπινε ὁ ἄδης παμφάγος. να μεγάλο τεχος στήθηκε νάμεσα στό Θεό καί στούς νθρώπους, τό μεσότειχον τοφραγμο, πού χτισε ὁ ἄνθρωπος μέ τίς πολλές μαρτίες του. Ατές τόν χώρισαν καί τόν πεμάκρυναν πό τόν Θεό.
λλά, γαπητοί μου, ς δοξάσουμε τόν Θεό. ς εχαριστήσουμε τήν περαγία Θεοτόκο. κατάρα ατή ξαλείφθηκε. Τήν πρε καί τήν πέταξε, τήν κατήργησε Υός τς Παρθένου, Χριστός. Ατόν πού γέννησε Παναγία καί τόν φερε στόν κόσμο, γινε γιά μς κατάρα καί λυσε τήν κατάρα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Γι᾿ ατόν ναφέρει ὁ ἀπόστολος Παλος τά λόγια τοῦ  Μωϋσ, πικατάρατος πς κρεμάμενος πί ξύλου. Γι᾿ ατόν προφήτευσε ὁ Ἡσαΐας: Οτος τά μαρτίας μν φέρει καί περί μν δυνται. Ατόν δειξε Τίμιος Πρόδρομος, ταν επε, δε ὁ ἀμνός τοΘεοῦ ὁ αρων τήν μαρτίαν τοκόσμου.  
να τροπάριο τοῦ ἑσπερινοτν Χριστουγέννων πανηγυρικά μς  λέει, τό μεσότειχον τοφραγμοδιαλέλυται, φλογίνη ρομφαία τά ντα δίδωσι...φλογίνη ρομφαία πού κλεινε τήν πύλη τς δέμ παραμερίσθηκε, κανε στό πλαϊ καί λευθέρωσε τήν εσοδο γιά τόν παράδεισο. Τό μεσότειχο τοφραγμογκρεμίσθηκε. Ὁ ἄνθρωπος δέν χει πλέον μπόδια, μπορενά πλησιάσει τόν Θεό. 
Ὁ ἄγγελος πού μφανίσθηκε στούς βοσκούς τήν νύχτα τν Χριστουγέννων τούς επε, σς φέρνω μεγάλη εδηση, τρανή χαρά, γεννήθηκε γιά σς σωτήρ τοκόσμου, Χριστός. Στό "νάστασιν Χριστοθεασάμενοι" λέμε, "δού γάρ λθε διά τοΣταυροχαρά ν λτκόσμ". Στήν λεγομένη ρχιερατική προσευχή Κύριος παρακαλεκαί προσεύχεται στόν πουράνιο Πατέρα του, νά χουν οπιστοί του "τήν χαράν τήν μήν πεπληρωμένην ν ατος". Οκαρδιές μας νά εναι γεμάτες πό τήν χαρά τοΧριστο. Τέλος να τροπάριο ναφερόμενο στήν Παναγία λέει, "Χαρε, τήν χαράν τοκόσμου δεξαμένη", πού πάει νά πε, τι πραγματική χαρά τοκόσμου εναι τό πρόσωπο τοῦ ἸησοΧριστο.
γαπητοί μου,
Πρέπει νά τό καταλάβουμε, νά τό πιστέψουμε καί νά τό βάλουμε βαθιά μέσα μας, τι χωρίς Χριστό χαρά δέν πάρχει. Χωρίς Χριστό θά ζομε  μέσα στό σκοτάδι. Ατός εναι τό φς τό ληθινό, τό φς τοκόσμου. Χωρίς Χριστό ζωή μας θά εναι κόλασις καί μαρτύριο. Μέ τόν Χριστό ζωή μας ποκτνόημα, ξία καί περιεχόμενο. 
Γι᾿ ατό μες οπιστοί, λίγοι πολλοί, σοι καί ν εμαστε, "Δετε προσκυνήσωμεν καί προσπέσωμεν Χριστ". Νά μείνουμε κοντά του, δραιωμένοι στήν πίστη τήν ρθόδοξη. Μέ εγνωμοσύνη νά εχαριστομε τήν Παναγία, πού σβησε τήν ρά καί φερε τήν ληθινή χαρά. πως τό μικρό παιδί κρατάει τό φόρεμα τς μητέρας του, τσι κι᾿ ἐμες νά κρατομε σταθερά τό νδυμα τς Παναγίας, πρός τήν ποία πό τά βάθη τς ψυχς μας θά λέμε:  Χαρε, δι᾿ ἧς χαρά κλάμψει, χαρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρά κλείψει. μήν.-


Δεν υπάρχουν σχόλια: