Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Παρασκευή Δ΄Χαιρετισμῶν (28-3-2014)


μνος πας ττται τπλήθει τν πολλν οκτιρμν σου.
Συγκεντρωθήκαμε γιά τέταρτη φορά σήμερα, γαπητοί μου, τέταρτη Παρασκευή τν Χαιρετισμν, γιά νά μνήσουμε τήν Παναγία μητέρα μας καί μητέρα τοΘεομας. 
στίχος τόν ποο ναφέραμε θέλει νά μς πε, πώς ποιον μνο καί ν πομε, ποια δοξολογία καί ν τς προσφέρουμε, δέν εναι τίποτε, δέν πιάνει τίποτε μπροστά στό μέγεθος τς καλωσύνης της, στό πλθος τν πολλν οκτιρμν της καί τς εσπλαχνίας της. ,τι καί νά τς πομε, σο καί ν τήν μνήσουμε εναι πολύ λίγο καί μικρό μπροστά στήν μεγαλωσύνη της. Ποτέ δέν θά μπορέσουμε νά μνήσουμε πάξια ατήν, πού δόξασε καί τίμησε Θεός, μέ τό νά τήν κάνει μητέρα τοΥοτου.
Μπορομε νά μετρήσουμε τήν μμο, πού βρίσκεται στό χελος τς θαλάσσης; χι. Μπορομε νά μετρήσουμε τά στέρια ψηλά στόν ορανό; χι, λιγγος μς πιάνει. Μπορομε νά μετρήσουμε τίς σταγόνες τς βροχς; δύνατον εναι. , τόσους πολλούς μνους ν προσφέρουμε στήν Παναγία, καί πάλι δέν κάνουμε τίποτε. Δέν κάνουμε κάτι ντάξιό της. Δέν τς προσφέρουμε κάτι νάλογο πέναντι σ᾿ ἐκενα πού Παναγία μς προσέφερε. 
Τί κανε γιά μς Παναγία; Τά πάντα. φερε τόν Θεό στή γ. δήγησε τούς νθρώπους στόν ορανό. φερε σ᾿ ἐμς τό μέγα λεος, δηλαδή τόν Χριστό. φερε τόν σωτήρα τοκόσμου. νοιξε τόν παράδεισο. Μεσιτεύει καί πρεσβεύει μέρα-νύχτα γιά μς. ν θά σωθομε, θά σωθομε ξ ατίας της. Εναι λοιπόν τόσο μεγάλες καί τόσο πολλές οεεργεσίες της πρός τήν νθρωπότητα, στε ,τι καί ν κάνουμε, δέν εναι ντάξιό της, ξιο σων κείνη κανε. Ποτέ δέν θά μπορέσουμε πάξια νά τήν μνήσουμε, στω καί ν κόμη χουμε στόμα γγελικό.
Ατό πάλι δέν σημαίνει, τι μες δέν θά κάνουμε τήν προσπάθειά μας νά μνομε καί νά τιμομε τήν Κεχαριτωμένη, τήν ελογημένη ν γυναιξί. Καί μάλιστα, φοδέν μπορομε μέ λόγια, φοῦ ἀδυνατομε μέ τούς μνους, ς προσπαθήσουμε μέ τήν ζωή μας, μέ τά ργα καί τίς πράξεις μας. 
Λέει ὁ ἅγιος ωάννης Χρυσόστομος: Τιμή γίου, μίμησις γίου. Τιμομε τόν γιο σωστά, ταν μιμούμεθα τήν ζωή του. Μέ λλα λόγια,  θέλουμε νά τιμήσουμε τήν Θεοτόκο; Νά μιμούμεθα τήν ζωή της.
Στό πρωτευαγγέλιο τοῦ Ἰακώβου διαβάζουμε, τι Παναγία νήστευε, προσευχόταν, καμνε γρυπνίες, γονυκλισίες καί λεημοσύνες καί χι μόνο ατά. Ὁ ἅγιος νδρέας Κρήτης λέει, τι στό ρος τν λεν πήγαινε Παναγία καθημερινς  καί προσευχόταν. Στόν τόπο κενο που προσευχόταν καί καμνε τίς μετάνοιές της οπλάκες βαθούλωσαν. φαγε τίς λίθινες πλάκες, τίς λιωσε μέ τά γόνατά της. 
Τιμομε λοιπόν τήν Παναγία, ταν μιμούμεθα τήν εσπλαχνία της καί τήν σκητική της ζωή. Διά τοτο πρέπει καί μες, δελφοί μου, λέει ὁ ἅγιος Κοσμς Ατωλός,  νά τιμμεν τήν Δέσποινά μας Θεοτόκο μέ νηστεες, προσευχή καί καλά ργα.
Παρθένος ταν πεντακάθαρη καί στό σμα καί στήν ψυχή πό κάθε τί πού μολύνει τήν σάρκα καί τό πνεμα.τσι κι᾿ ἐμες, ν θέλουμε νά τιμήσουμε τήν ειπάρθενο, θά πρέπει νά γωνιζώμαστε σοβαρά, γιά νά μή μολύνουμε τό σμα καί τήν ψυχή μας μέ μαρτωλές δονές, τό στόμα μας μέ λόγια ρυπαρά, τήν διάνοιά μας μέ ρυπαρούς λογισμούς, τά μάτια μας μέ πονηρά θεάματα κ.ο.κ.
λεγε πάλι ὁ ἅγιος νδρέας Κρήτης, τι στό Ναό τοΣολομντος εχαν βάλει δίχτυα  στίς πόρτες καί στά παράθυρα, γιά νά μή μπαίνουν μέσα στό Ναό τά διάφορα ντομα. τσι κι᾿ ἐμες πρέπει νά προσέχουμε τίς ασθήσεις μας, γιατί πό ατές μπαίνουν μέσα μας οδιάφοροι πειρασμοί. Οασθήσεις μας γίνονται οδίοδοι, οπόρτες διά τν ποίων μπαίνει μέσα μας ἡ ἁμαρτία καί μολύνει τήν καρδιά μας. 
Νά προσέχουμε τήν ζωή μας. Νά εναι νας διαρκής μνος εχαριστίας καί δοξολογίας καί ποτέ νά μή πληγώνουμε τήν Παναγία.
Ὁ ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης πρίν γκαταλείψει τά γκόσμια, ζοσε ζωή μαρτωλή. Στό διάστημα ατό (διηγεται ὁ ἴδιος), τοφανερώθηκε Παναγία καί τοεπε: Δέν μ᾿ ἀρέσει νά βλέπω τά ργα σου. Μήπως τά δικά μας τς ρέσουν; Βέβαια μες θέλουμε νά λέμε, τι εμαστε καθαροί, τι δέν χουμε μαρτίες. τσι ξεγελομε τόν αυτό μας καί προσπαθομε νά κοιμήσουμε τήν ταραγμένη συνείδησή μας. ς ρωτήσουμε μως τήν Παναγία, τί γνώμη χει γιά μς; 
Τά λόγια ατά, συνεχίζει ὁ ἅγιος Σιλουανός, ράγησαν τήν ψυχή μου. καί νά γνωρίζαμε πόσο λυπται καί στενοχωρεται Παρθένος γιά κείνους, πού δέν μετανοον!   Ατό τό δοκίμασα πό τήν πείρα μου.
Στό βιβλίο "μαρτωλν σωτηρία" ναφέρεται να περιστατικό: νας στρατιώτης πήγαινε νά προσκυνήσει τήν εκόνα τς Θεοτόκου. Κάθε φορά πού πήγαινε, βλεπε τήν Παναγία καταπληγωμένη, μαχαιρωμένη, γεμάτη αματα. Κατάλαβε τι φταιγε ὁ ἴδιος, γιατί πατοσε τήν γυναίκα του. μοιχεία του ταν μαχαιριά, πού πλήγωνε τήν ψυχή της. ρθε σέ μετάνοια, ξομολογήθηκε καί καθαρίσθηκε. Καθαρός πλέον προσκύνησε τήν εκόνα της. Οπληγές καί τά αματα ξαφανίσθηκαν.
Πρέπει κόμη νά γνωρίζουμε, πώς οἱ ἅγιοι δέν φοβονται τά τελώνια. μως κατά τήν φοβερά μέρα τς κρίσεως καί ατοί θά τρέμουν. Μόνο Παναγία χει τό θάρρος νά τενίζει κατά πρόσωπο τόν Υό της καί Κριτή τς οκουμένης. Μόνο ατή θά κετεύει γιά μς καί ατό γιά τελευταία φορά. Θά παρακαλεμέ γωνία καί πιμονή, μέ πολύ πόνο.
κείνη τήν μέρα θά γίνει πιό μεγάλη "φιλονικεία", κατά τήν ποία θά νικήσει Παναγία. Χάρις σ᾿ ατήν τήν "φιλονικεία" πολλοί θά λεηθον. Γιατό νας στίχος τν χαιρετισμν λέει: Χαρε, πολλν πταιόντων συγχώρησις. 
Σήμερα σο ποτέ λλοτεκόσμος πίνει τήν μαρτία σάν ναψυκτικό ποτό καί δθεν εχαριστιέται. Κάτι πού ξοργίζει καί λυπετόν Θεό. ν τούτοις ἡ ὀργή του δέν χει ξεσπάσει κόμη. κόσμος μας δέν χει καταστραφε. Ζεκαί εημερεχάρις στήν Παναγία.
λεγε μακαριστός π. Κλεώπας, σπουδαος Γέροντας στή Ρουμανία:Θεός πρό πολλοθά μς εχε καταστέρεψει ξ ατίας τν μαρτιν μας. μως μητέρα τοῦ ἐλέους δέν πιθυμετήν καταστροφή τοκόσμου. πως μέ τά σπάργανα τύλιξε τόν ησοΧριστό στήν φάτνη, τσι καί τώρα "περιτυλίγει",  συγκρατετήν ργή του, γιά νά μή καταστραφομε. Τέτοια παρρησία, τέτοια δύναμη χει Παναγία! 
Λέει Χριστός στούς γίους: σες χετε τό δικαίωμα νά παρακαλετε. Στήν Παναγία λέει: σύ μητέρα μου, χεις τό προνόμιο μόνο νά ζητς. Χριστός δέν τς χαλάει ποτέ τό χατίρι. Παναγία λλάζει κόμη καί τά σχέδια τοΧριστο, πως βλέπουμε στόν γάμο τς Καν. δέησή της εναι ντολή γιά τόν Χριστό. σχύεις σα καί βούλεσαι, λέει να τροπάριο θεομητορικό. Μπορενά κάνει ,τι θέλει. Γιαυτό πιμένει Παναγία καί λέει, νά μέ πικαλεσθε, νά μέ φωνάζετε κι᾿ἐγώ θά τρέχω, θά ρχωμαι νά σς βοηθάω.
γαπητοί μου,
ν πράγματι γαπομε τήν Παναγία, ς τς δώσουμε χαρά. ς κόψουμε  γιά χατίρι της τήν μαρτία. ς μή μαρτήσουμε  οτε ν λόγ, οτε ν ργ, οτε ν διανοί. Νά φοσιωθομε  στό καλό, στήν ρετή, πως κανε κείνη. ξίζει τόν κόπο μόνο καί μόνο γιά νά μή τήν λυπήσουμε, νά σταματήσουμε τήν μαρτία. τσι θά τήν τιμήσουμε. 
Μή λησμονομε πώς Παναγία χει δυναμία στούς χαιρετισμούς. μφανίσθηκε σέ μοναχούς τοῦ Ἁγίου ρους καί τούς επε, τι γαππολύ τούς χαιρετισμούς. ποιος τούς λέει κάθε μέρα, θά τόν προστατεύει. Ατό ψάλλουμε μέ να τροπάριο τοκανόνος: Τούς σούς μνολόγους, Θεοτόκε... στεφάνων δόξης ξίωσον.ς τς προσφέρουμε μνους καί δεήσεις. Νά τήν πικαλούμεθα μέ μπιστοσύνη καί λπίδα, γιά νά μς στεφανώνει μέ τήν χάρη της καί τήν βοήθειά της. μήν.-


Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2014

Παρασκευή Α Χαιρετισμῶν (7-3-2014)


Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.
δκαί λίγες μέρες, γαπητοί μου, μπήκαμε στήν καλύτερη, στήν πιό κατανυκτική περίοδο τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, στήν γία καί Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Γιατήν ἡ Ἐκκλησία μας κράτησε καί βαλε τίς καλύτερες κολουθίες. Μία πό ατές εναι ἡ ἀκολουθία τν χαιρετισμν πρός τήν περαγία Θεοτόκο, κατά τήν ποία τς προσφέρουμε δύο δρα, δύο νθοδέσμες, τόν θαυμάσιο κακόνα καί τούς χαιρετισμούς.
Ὁ ἅγιος πιφάνιος, πίσκοπος Κωνσταντίας τς Κύπρου, σέ μία μιλία του λέει στήν Παναγία: γώ εμαι σχνόφωνος καί βραδύγλωσσος. Δέν χω κατάλληλη φωνή, γιά νά προσφωνήσω καί νά μνήσω σένα τήν μεγαλώνυμη καί γία, τήν πειρόγαμη καί ειπάρθενο, τήν Μητέρα τοΚυρίου μου.
ν νας γιος ασθάνεται δέος καί δυναμία καί δέν μπορενά μνήσει τήν Παναγία, μέ τί στόμα μες οἱ ἀνάξιοι θά πιχειρήσουμε νά τήν μνήσουμε; μες δυνατομε κόμη περισσότερο, σηκώνουμε ψηλά τά χέρια, δέν χουμε κάτι νά πομε. Παρ᾿ ὅλα ατά ἡ Ἐκκλησία τό πιτρέπει καί βάζει στό στόμα μας νά παναλάβουμε λόγια γγελικά, τά λόγια κενα πού βγκαν πό τά ϋλα χείλη τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ: Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.
μες μπορομε, πιτρέπεται καί πιβάλλεται νά πλησιάσουμε καί νά προσκυνήσουμε τήν σεπτή εκόνα της. Νά τς μιλήσουμε σάν τά παιδιά στή μητέρα τους καί νά εμαστε σίγουροι, τι κείνη θά μς κούσει καί θά ρθει ρωγός στόν γώνα τς ζως μας. Μή διστάσουμε νά γονατίσουμε μπροστά της καί νά ναποθέσουμε  στήν μητρική γκαλιά της τά προβλήματα καί τούς καημούς μας, τά πάθη καί τίς δυναμίες μας. Νά χουμε βέβαιη τήν λπίδα μας, τι θά μς κούσει καί θά παλύνει τόν πόνο τς ψυχς μας. 
Παναγία εναι τό μοναδικό πρόσωπο στήν παγκόσμια στορία, πού κατόρθωσε νά πιβληθετόσο πολύ καί τόσο πόλυτα στίς νθρώπινες καρδιές. Θρονιάστηκε μέσα μας μέ τήν ρετή της, μέ τήν μεγάλη της ταπείνωση καί τήν λοπρόθυμη πακοή της. Κατάφερε νά γίνει τό νομά της προσευχή στά χείλη τν πιστν κάθε ρα καί στιγμή. Κατόρθωσε νά μαλακώσει τίς πιό σκληρές καί πρόσιτες ψυχές, μόνο μέ τό κουσμα τοῦ ὀνόματός της, μόνο μέ τήν θέα τοπροσώπου της.
Εναι λήθεια, γαπητοί μου, πώς δέν εναι εκολο νά μιλάει κανείς γιά τήν Παναγία, γιατήν πού τόσο πολύ γάπησε τήν σιωπή καί ζησε στή σιωπή, στό περιθώριο.
π. Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης, νας μεγάλος γιος τν μερν μας, γαποσε πολύ τήν Παναγία, στε λλοιωνόταν καί μόνο πού κουε τό νομά της. ταν τό βλεπε κάπου γραμμένο, καμνε τόν σταυρό του  μέ ελάβεια καί σκιρτοσε καρδιά του. λεγε μάλιστα, τι μπορεκανείς νά κάνει λόκληρη κολουθία σπαζόμενος συνεχς τό νομά της. Καθημερινά προσευχόμενος καμνε πολλά κομποσχοίνια, σέ ρκετά πό τά ποα λεγε μόνο Χαρε, Νύμφη νύμφευτε.
κόμη καί ὁ ἅγιος Νεκτάριος εχε πολλή μεγάλη καί θερμή γάπη στήν Παναγία. ταν προσευχόταν, τς μιλοσε στόν πληθυντικό πό τήν πολλή ελάβεια. μακαριστός Μητροπολίτης  δρας ερόθεος εχε ς θησαυρό μία μικρή εκόνα τς Παναγίας πό τόν γιο Νεκτάριο, πού εχε βαθουλώματα πό τά μέτρητα φιλήματα τοῦ Ἁγίου.
ταν πάλι π. Παΐσιος θελε νά προσευχηθεῖ  στήν Παναγία, κοβε λίγα γριολούλουδα ξω πό τό καλύβι του καί τά βαζε στήν εκόνα της.  Πς νά πάω μέ δεια χέρια νά τήν παρακαλέσω; λεγε. Κι᾿ ἐμες ταν πμε νά προσευχηθομε, ς τς προσφέρουμε κάποια λουλούδια, λίγο θυμίαμα, να κεράκι, ναν μνο ξιον στίν ς ληθς καί κατόπιν νά κολουθήσουν οατήσεις μας. Νά πηγαίνουμε φιερώματα στήν Παναγία ,τι χει καθένας λεγε πάλι Γέροντας. Τά καντηλάκι της ποτέ νά μή σβήσει. προσευχή μας ποτέ νά μή σταματήσει.
Κάποτε πγε κάποιος στήν ερά Μονή τν βήρων, γιά νά προσκυνήσει τήν Πορταΐτισσα.  εκόνα ατή τς Παναγίας εναι γεμάτη φλουριά. Σκανδαλίσθηκε προσκυνητής πό ατό καί ταν φευγε, λεγε: Παναγία μου, γώ θελα νά σέ δῶ  ἁπλ, χι μέ τόσα φλουριά. Στό δρόμο τς πιστροφς τόν πιασε νας πόνος δυνατός, στε δέν μποροσε νά συνεχίσει. μεινε στή μέση τοδρόμου ζητώντας τήν βοήθεια τς Παναγίας. Παναγία μου, λεγε, κάνε με καλά καί γώ θά σοφέρω δύο φλουριά. 
Πράγματι παρουσιάσθηκε Παναγία, τόν κανε καλά καί τοεπε:τσι μοῦ ἔφεραν τά φλουριά, δέν τά ζήτησα γώ.
λεγε κόμη Γέροντας, τι πρέπει νά συγγενεύουμε  μέ τήν Παναγία. Καί συγγενεύουμε μέ τήν ταπείνωση, γιατί Παναγία ταν ταπεινή. Γιατό Κύριος πέβλεψεν πί τήν ταπείνωσιν τς δούλης ατο. Λόγτς ψοποιοταπεινώσεως Παναγία κατέχει τά δευτερεα τς γίας Τριάδος. Ὁ ἅγιος νδρέας Κρήτης, μνητής τς Παναγίας λέει σ᾿ ἕνα τροπάριό του: Χαίροις μετά Θεόν θεός, τά δευτερεα τς Τριάδος ἡ ἔχουσα.
χει μεγάλη δύναμη καί χάρη  Παναγία. Θά τό παναλάβω, τι πρέπει νά τρέχουμε κάτω πό τήν κραταιά της σκέπη. Νά προσευχώμαστε, νά τήν παρακαλομε, νά τς νοίγουμε τήν καρδιά μας. Νά μιλομε λεύθερα, πως τό παιδί στήν μητέρα του, μητέρα μας εναι στοργική.
Οκαλύτερες προσευχές, τροπάρια, κολουθίες, ναφέρονται στή χάρη της καί στό νομά της. Παρακλητικοί κανόνες, Θεοτοκάριο, Χαιρετισμοί, νά εναι καθημερινό μας νάγνωσμα. Ατό θά μς κάνει νά τήν γαπήσουμε καί νά χουμε μεγάλη βοήθεια πό τήν Παναγία. Θερμαίνουν τήν καρδιά καί συγκινεται. 
παπα-Κύριλλος, παλαιός γούμενος τς ερς μονς Κουτλουμουσίου τοῦ Ἁγίου ρους, δέν μποροσε νά συγκρατήσει τούς λυγμούς καί τά δάκρυα, ταν διάβαζε τό Θεοτοκάριο. Συμβούλευε μάλιστα π. Παΐσιος, νά τό διαβάζουμε καλύτερα τό πρωΐ, γιατί ατά πού διαβάζουμε τά χουμε στό νομας λη μέρα. τσι γιάζουμε τήν μέρα μας καί τά ργα πού κάνουμε.
γαπητοί δελφοί,
μες οἱ Ἕλληνες νέκαθεν χουμε διαίτερη σχέση μέ τήν Παναγία, λλά καί γευθήκαμε τήν βοήθειά της. Στά τωρινά χρόνια τά δύσκολα, πού κάποιοι θέλουν νά βουλιάξουν τήν Πατρίδα μας, πρέπει πολύ νά προσευχώμαστε στήν Παναγία, γιά νά κάνει καί πάλι τό θαμα της καί νά μς σώσει.

Δέν μς σώσουν οτε οἱ ἄρχοντες, οτε οἱ ἐπιστμες, οτε τά κοσμικά συστήματα. Νά τό ξέρετε, θά μς σώσει Παναγία μας, κανείς λλος. Τό κομποσχοίνι καί Παναγία θά μς σώσει. Γιατό ποτέ μή λείψει πό τό στόμα μας ὁ ὕμνος στήν Παναγία: Χαρε, Νύμφη νύμφευτε. μήν.--

Παρασκευή Γ΄Χαιρετισμῶν


Χαρε, κυοφοροσα δηγόν πλανωμένοις.
Ερισκόμεθα, γαπητοί μου, στήν τρίτη βδομάδα τς γίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστς καί σήμερα ψάλλαμε τήν Γ΄στάση τν Χαιρετισμν πρός τήν περαγία Θεοτόκο. Συμψάλλαμε καί νυμνήσαμε τήν ειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοΘεοῦ ἡμν μαζί μέ τόν ρχηγό τν γγελικν δυνάμεων, τόν ρχιστράτηγο Γαβριήλ.
 Ἀπό τό σύνολο τς ρχαγγελικς μνολογίας ξεχωρίζουμε ναν στίχο, μέ τόν ποο σήμερα θά σχοληθομε καί θά πομε λίγα πλλόγια πρός κοινήν φέλειαν. Χαρε, κυοφοροσα δηγόν πλανωμένοις. Χαιρετομε, εχαριστομε καί νυμνομε τήν Παναγία, γιατί ατή κυοφόρησε μέσα στά σπλάχνα της καί γέννησε τόν δηγό τν πλανεμένων καί τόν λυτρωτή τν αχμαλώτων, τόν Κύριό μας ησοΧριστό.
Κατ᾿ ἀρχήν ς δομε ποιοί εναι οπλανεμένοι καί οαχμάλωτοι, γιά τούς ποίους κάνει λόγο στίχος ατός. Πλανεμένοι εναι οἱ ἄπιστοι, ατοί πού ατοαποκαλονται θεοι, ατοί πού νομίζουν, τι εναι λεύθεροι νά κάνουν ,τι θέλουν. Βέβαια Χριστός μέ τήν βία καί μέ τό ζόρι δέν θέλει κανέναν κοντά του. Μς καλεῖ ἐλέυθερα νά τόν κολουθήσουμε νά τόν πορρίψουμε. στις θέλει πίσω μου λθεν, επε. Μόνο πού πραγματική λευθερία βρίσκεται κοντά στόν Χριστό καί μέσα στήν κκλησία. Ατός πού δέν πιστεύει στόν Χριστό, δέν μένει λεύθερος, δέν κάνει ,τι θέλει, εναι σκλάβος τοδιαβόλου καί κάνει κείνου τά ργα.
Μέ λλα λόγια ατοί οφορες τς θεΐας καί τς πιστίας, πού κόπτονται γιά τήν λευθερία, εναι οχειρότεροι δολοι καί στερον πό τούς χριστιανούς τήν λευθερία τς δικς τους πίστης πρός τόν Θεό. Εδαμε εδωλολάτρες, εδαμε θεϊστικά καθεσττα νά πολεμον μέ λύσσα καί μανία τήν πίστη το Χριστοτήν γία. Νά βασανίζουν ποικιλοτρόπως καί νά θανατώνουν χριστιανούς, πού τό «λάθος» τους ταν τό τι πίστευαν στόν ησοΧριστό. Κανένας χριστιανός ποτέ δέν βασάνισε πιστο. Κανένας εσεβής δέν θανάτωσε θεο στήν παγκόσμια στορία. ντιθέτωςχουμε κατομμύρια χριστιανν, πού θανατώθηκαν μετά πό πολλά βασανηστήρια πό θέους καί πίστους.
Παρ᾿ ὅλα ατά ὁ Ἀρχηγός τς πίστεώς μας ησος Χριστός καί οἱ ἅγιοι συνιστον νά δείχνουμε γάπη καί συμπόνοια πρός τούς πίστους, χι σκληρότητα καί μίσος. γαπτε τούς χθρούς μν, νά εεργετετε σους σς μισον καί νά προσεύχεσθε γιά σους σς κάνουν κακό. σες νά ζηττε τό καλό τους πό τόν Θεό. Ατά μς λέει Χριστός.
νας δέ νεώτερος γιος τς κκλησίας μας συμβουλεύει: Πρέπει νά σκεφτόμαστε τούς θέους καί νά τούς συμπεριφερώμαστε μέ συμπόνοια, χι μέ σκληρότητα, γιατί ατοί εναι οπιό φτωχοί πό τούς νθρώπους. Οἱ ἄλλοι φτωχοί νθρωποι δέν χουν ψωμί. οτε ροχα, οτε σπίτι, χουν μως στήν καρδιά τους τόν Θεό, τόν χορηγό λων τν γαθν καί χουν τήν λπίδα τους στόν Θεό. νατοί οἱ ἄπιστοι δέν χουν οτε ατά, οτε τόν Θεό.
κόμη στήν κατηγορία τν πλανεμένων νήκουν οαρετικοί, ατοί πού νοθεύουν καί διαστρέφουν τήν ρθή διδασκαλία τς κκλησίας. Μέ ατόν τόν τρόπο δηγονται στόν πνευματικό θάνατο καί χάνουν τήν σωτηρία.
Αχμάλωτοι εναι ατοί πού οκειοθελς παραδόθηκαν στήν ζωή τς μαρτίας, τν παθν καί τν κατωτέρων νστίκτων. Πολύ σωστά επαν γιατούς, πώς ἡ ἁμαρτία λειτουργεσάν πνευματική σκλαβιά. Εναι πραγματική αχμαλωσία, φοκάνει τόν νθρωπο δολο καί πήκοο τν παθν καί τν δυναμιν του. Ἡ ἁμαρτία εναι να δίχτυ, πού μς παγιδεύει καί πό τό ποο ποτέ δέν μπορομε νά λευθερωθομε. Ἡ ἁμαρτία καταντατοτιμωρία, ατοκαδίκη καί ατοκαταστροφή. Διαπράττοντες τήν μαρτία διαλέγουμε τόν θάνατο, ντί γιά τήν ζωή. Ζντες μέσα στήν μαρτία χουμε τήν κόλαση μέσα μας καί γινόμαστε κατοικητήριο δαιμόνων, ντί γιά ναός Θεο. Ατός πού βρίσκεται στά χέρια τοδιαβόλου δέν καλοπερνάει, σα-σα ποφέρει καί βασανίζεται σκληρά.
μως, γαπητοί μου, ν τό θελήσει καί ὁ ἄνθρωπος, τά βάσανά του μπορον νά λάβουν τέλος. Τό κακό καί δυστυχία χουν μερομηνία λήξεως. Παναγία κυοφόρησε στά σπλάχνα της καί φερε στόν κόσμο τόν σωτήρα καί λυτρωτή. γινε τό χημα κενο, πού κατέβασε τόν Υόν τοΘεοῦ ἀνάμεσα στούς νθρώπους. Τόν μόνο πού μπορενά δηγήσει τούς πλανεμένους πό τήν πιστία στόν δρόμο τς γιότητας. Νά λευθερώσει τούς αχμαλώτους πό τήν μαρτία καί νά τούς βάλει στήν βασιλεία του.
ρθε κενος, γιά τόν ποο ἡ ἀβοήθητη νθρωπότητα χιλιάδες χρόνια πονεμένα ναστέναζε. ρθε καί κτός πό ατόν λλον δέν περιμένουμε. Γεννήθηκε ὁ ὁδηγός, γιά νά βάλει στό δρόμο τς σωτηρίας τούς χαμένους, τά πολωλότα πρόβατα καί νά τούς δηγήσει στήν ποθεινήν καί παντοτινή πατρίδα τους, νά τούς κάνει πολίτες τοπαραδείσου. 
Δέν ρκέσθηκε μόνο στίς δηγίες πό ψηλά. ρθε ὁ ἴδιος κάτω στή γ. πί τς γς φθη καί τος νθρώποις συνανεστράφη.ρθε καί γινε δηγός. Μς δωσε τό Εαγγέλιό του σάν δοδείκτη. πάρχουν στούς δρόμους τά σήματα πορείας, πού σολένε: π᾿ ἐδπς γιά τήν θήνα, π᾿ ἐκεγιά τήν Θεσσαλονίκη. Τό Εαγγέλιο σολέει, π᾿ ἐδπηγαίνουν πρός τά νω, σέ νώτερη πνευματική ζωή, γιά τόν ορανό. π᾿ ἐκεπηγαίνουν πρός τά κάτω, στόν γκρεμό, στήν κόλαση, σέ προειδοποιε. Καί χι μόνο γινε δηγός ὁ ἴδιος, γινε καί δρόμος πού μες πρέπει νά βαδίζουμε. γώ εμαι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ζωή, επε. 
δκαί δύο χιλιάδες χρόνια Θεός Πατήρ φωνάζει πό ψηλά, πως στήν βάπτιση τοΧριστοκαί κατά τήν μεταμόρφωσή του μς διαβεβαιώνει, τι οτός στιν Υός μου ὁ ἀγαπητός. Ατός εναι ὁ ὁδηγός τς νθρωπότητος καί προστάζει νά τόν πακούουμε καί νά τόν κολουθομε.
γαπητοί μου,
Χριστός γαπάει λους τούς νθρώπους, κόμη καί τούς πλανεμένους. χουν καί ατοί μεγάλη ξία γιά τόν Θεό. ξ λλου γιατούς ρθε στόν κόσμο. ρθε ζητσαι καί σσαι τό πολωλός. Μς τό επε ὁ ἴδιος, τι γίνεται χαρά στόν ορανό γιά ναν μαρτωλό, πού μετανοε. Καί χαίρεται περισσότερο γιατόν, παρά γιά τούς νενντα ννέα, τούς μή πεπλανημένους.
 Τέλος λεγε νας Γέροντας, τι ναί Χριστός εναι δηγός πού πάει μπροστά, λλά βαδίζει ργά. ργά γιά νά Τόν προφταίνουμε λοι. ργά γιά νά κολουθον καί ονέοι, οἱ ἐξαντλημένοι πό τήν μαρτία καί τίς καταχρήσεις καί ογέροντες, οκουρασμένοι, οἱ ἀπόμαχοι τς ζως. ργά βαδίζει Χριστός, γιά νά δηγετούς σθενες καί τούς δυνάτους. Δέν θέλει νά φήσει κανέναν πίσω. λλά πάντας νθρώπους θέλει σωθναι. Διακαής πόθος του εναι λους νά τούς βάλει στή βασιλεία του.

τσι μπορομε κι᾿ εμες νά τόν κολουθήσουμε, νά πηγαίνουμε ξοπίσω του. Σατόν λοιπόν ς δηγήσουμε τά κουρασμένα βήματά μας, χοντες στό στόμα μας τόν μνο πρός τήν περαγία Θεοτόκο, Χαρε, κυοφοροσα δηγόν πλανωμένοις. μήν.-